16 Ekim 2012 Salı

Başka Bir Hayat Mümkün Mü?



Sistemin bize dayattığı hayatı yaşamak istemiyorum. Böyle örnekleri gördükçe içim açılıyor:

3 gün profesör 4 gün çoban

Çoğumuz şehir yaşantısından sıkılıp doğayla iç içe bir yaşamın hayalini kurarız. Ama kimse ilk adımı atmaya cesaret edemez! 63 yaşındaki profesör karı-koca Elçin Kürşat ve Yalçın Coşkun bu hayali gerçekleştirenlerden.

Milas’a bağlı Gürçamlar Köyü’nde keçileriyle, inekleriyle, kazlarıyla birlikte köy hayatı yaşıyorlar. Sakinlik ve mutlu yaşam ikilinin aşkına aşk katmış, birbirlerine ‘Sevgilim’ diye hitap ediyorlar. Akademik yaşantısını yıllarca Almanya'da sürdüren sosyoloji profesörü Elçin Kürşat köyde ve şehirde olmak üzere iki farklı hayat yaşıyor. Elçin Hanım haftanın 4 günü Gürçamlar Köyü’nde keçi, koyun otlatıp çobanlık yapıyor, organik ürün yetiştiriyor ve kumaş dokuyor. Haftanın 3 günü ise İzmir Yaşar Üniversitesi’nde davranış bilimleri dersi veriyor.

Şehir yaşamından köy hayatına transfer olmuşsunuz. Hayvanlara, doğaya nasıl alıştınız?
Ben böyle bir hayatın hayalini o kadar uzun zaman kurdum ki. Sadece ev küçük geldi, Almanya’dan koca bir konteynırla kitaplar geldi. Yalçın’ın da Ankara’dan eşyaları geldi. Ancak birkaç ayda yerleşebildik.
Köy evinin genel düzenini nasıl sağladınız, hayvanları nasıl toparladınız?
Keçilerimiz vardı ama bu kadar çok değildi. Şimdi 13 tane. 3’ü erkek, onları sürüye verdik dişi peşindeler.
Gördüğüm kadarıyla sadece keçileriniz yok...
4 inek, 2 yavrusu, bir eşekle yavrusu, 6 kazımız, epeyce tavuk, kuzularımız, bir koç, iki de koyunumuz var. Bunların yanı sıra 8 köpeğim, evde devamlı durmayanlarla birlikte 12 de kedim var.
Bu kadar hayvanı nasıl besliyorsunuz?
Kazandığımı hayvanlara aktarıyorum. Bu yüzden organik üretime geçtim. En büyük arzum onları satarak gelir ve giderlerin dengeye oturması.
Organik neler yapıyorsunuz?
Keçi tulumu, inek ve keçiden beyaz peynir var. Tereyağı, inekten mozzerella yapıyorum, soğuk sıkma ve yemeklik olarak zeytinyağı üretiyorum. Reçellerimiz, sebzelerimiz var.


Satışlarını nasıl yapıyorsunuz?
Ortadoğu Teknik Üniversitesi’ne bağlı bir grup arkadaşım var. Doğal bilinçli beslenme diye bir platform kurdular. Onlara yolluyorum.İstanbul'da müşterilerim var. İzmir’den müşterilerim var. Organik olması için Antalya’dan sertifikalı çalışan bir çiftçiden buğday arpa getirtiyorum.
Haftanın 3 günü İzmir Yaşar Üniversitesi’nde profesör olarak çalışıyor, haftanın 4 günü keçilere çobanlık yapıyorsunuz. Apayrı iki yaşam.
Hayatım boyunca mütemadiyen muhit ve çevre değiştirdim. Sosyal açıdan 3 ayrı yaşam çevrem var. Kızım ve torumun Almanya’dalar. Hala Hannover Üniversitesi’nde ders veriyorum. Doktora öğrencilerim var, onların sınavlarına giriyorum, danışmanlık yapıyorum. Köyde ayrı bir sosyal hayat. Düğün, sünnet düğünü, cenaze olduğunda katılıyoruz. Bir de İzmir’de öğrencilerim, arkadaşlarım var. Davranış bilimleri dersi veriyorum. Yalnız sosyoloji değil, antropoloji, siyasi bilimler, psikoloji hepsi karışıktır.
6 kitabınız var. Hepsi sosyoloji üzerine mi?
Evet. Bir kısmı Osmanlı İmparatorluğu üzerine ama sosyolojik bakış açısı üzerinden. Benim incelemelerimde hem siyasi bilimler hem sosyoloji hem psikoloji bulursunuz. Göç üzerine makalelerim var.
Kitap yazmayı bıraktınız mı?
Yaşar Üniversitesi için bir kitap yazdım. Elektronik kitap haline getiriyoruz. ‘Davranış Bilimlerine Giriş’.Yaşar Üniversitesi temel derslerde elektronik derse geçen ilk okul. Bir de tarih boyunca insan hayvan ilişkileri üzerine kitap yazacağım.
Hayvanlarla çiftçilik boyutunda bir ilişkiniz olmuş muydu?
Hayır. İnek, keçi, kaz, tavuk bakmayı burada öğrendim. Keçilere çobanlık yapmaya başta yardımcım Fatma Hanım’la gidiyordum. 2-3 hafta birlikte gittik. Gözlemledim, ne yiyor, ne yemiyorlar öğrendim. Onları hangi otlara götüreceğimi biliyorum.
Artık tek başınıza mı çıkıyorsunuz?
Evet. Sabah 3-4 saat otlattıktan sonra su içmeye getiriyorum. Akşam üzeri 5-6 gibi tekrar çıkıyoruz. Çalıların filizlerini çok severler. Onlara yetişemediklerinde eğiyorum. Dağılmaya çalışıyorlar, topluyorum.
Sonuçta ineğin ya da keçinin nasıl besleneceğini, ahırın nasıl temizleneceğini bilmiyordunuz...
Mesela eşeğin tekme atabileceğini hiç bilmiyordum. Yavrusunu sevecektim. Bir tekme attı, nefesim kesildi. Eşeğe yavrusu varken yaklaşmamak gerektiğini böylece öğrendim. Bundan önceki koçumun da ayağı ipe dolandığı için kırıldı. Veteriner gelip alçıya alırken devamlı yanındaydım. Sanki o acıyı ben vermişim gibi algıladı. Gidip gelip bana tosluyordu. Beni öldürmeye niyetlenmişti. Maalesef satmak zorunda kaldım.
Köyde bir gününüz nasıl geçiyor?
Biz kahvaltı etmeden kedilere mama hazırlıyorum. Bir kısmı kırmızı et, bir kısmı tavuk eti yiyor. Yalçın’ın kahvaltısını hazırlarız. Tepsimizi alıp televizyon başında sabah haberlerini izleriz. Sonra keçileri otlamaya çıkarırım. Zaten geldiğimizde öğlen olur. Hemen paldır küldür öğlen yemeğine geçerim. Sonra kumaş dokurum.
Dokumayı nasıl yapıyorsunuz?
Yünlerin bir kısmını sıfırdan üretiyorum. Koyunları belli aralıklarla kırpıyorum, eğiriyorum, yünü boyuyorum. Organik boyaları Almanya’dan getirdim. Almanya’dan yün de getirtiyorum. Baştan kendime bir şeyler yaptım. Sonra üretici oldum ama küçük çaplı. Organik tekstil butiklerine yılda 2-3 tane satıyorum. ETSY diye enternasyonal bir online shop var, bir web sayfası açtım
Haftanın 3 günü İzmir’e nasıl gidiyorsunuz? Zor olmuyor mu?
E.K.: Eşim Akbük’e bırakıyor. Akbük’ten dolmuşla Söke’ye gidiyorum. İzmir otobüsüne binip Otogar’a gidip taksiyle Yaşar Üniversitesi’ne geçerim. Dönüşte yanımda 60 kiloluk kasalar olur. Kedi ve köpeklere et taşırım.
Nerede doğup büyüdünüz?
Adana’da şehrin tam göbeğinde. Babam psikaytr ve nörologtu. 18 yıl Adana’da kaldım. Krizli, zor bir hayat yaşayan insan galiba doğayla iç içe olma ihtiyacı hissediyor. Kardeşim de Amerika’da, 30 yıl birbirimizden haber alamadık. Birbirimizi kaybettik. Almanya’da 15 kere ev değiştirdim. O da çok sık yer değiştirmiş, adres değişikliğinde bağlar koptu. İnternet vasıtasıyla birbirimizi bulduk.
30 yıl sonra nasıl buluştunuz?
Meğer o nüfus müdürlüğüne gidip beni sormuş ama Alman vatandaşlığına geçerken “Ablan öldü” demişler. 30 yıl sonra telefonda sesimi duyunca çok heyecanlandı. O da sıkıntılı bir hayat yaşamış. Benim gibi orman içinde yaşıyor. Tavukları var. Beraber gidip İzlanda koyunu seçtik. O da aynı hayatı yaşıyormuş meğer.
Ne tür krizler, sıkıntılar yaşadınız?
Bir kere boşandım, yalnız kaldım. Neonaziler’le, ırkçılarla mücadele ettim. Mücadele edenlere saldırılar oluyor. Saldırılardan korkuyorsunuz tabii. Evinize her zaman pencereden bir molotof kokteyli atılabileceğini biliyorsunuz. Kızımı yalnız büyüttüm. Aynı zamanda hem çalıştım hem yeniden üniversiteye gidip sosyoloji okudum. Sosyoloji tahsilini Almanya’da yaptım. Kızımı çocuk yuvalarına bırakıyordum, pek çok kere taksiyle yanıma getirtmek zorunda kalıyordum.
Köyde herkes tanıyor mu sizi?
‘Deli karı’ diyorlardır büyük olasılıkla. 10 köpeği başına toplamış başka kimse yok. Üniversitede çalışıp keçilere çobanlık yapan da başka kimse yok. ‘Almanyalı Elçin’ diye tanırlar

24 saat içinde aşık oldular
Nasıl tanıştınız?
E.K.: Boğaziçi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler’den mezun oldum. İlk eşim sebebiyle Almaya’ya gittim. 7 sene sonra boşandık. Uzun süne Hannover’de bir üniversitede çalıştım. 1994 yazında tatil için Türkiye’ye geldik. Ege’de bir yerde tatil yapıyorduk. Halamı görmek için Ankara’ya gittim. Yalçın halamın oğlu. 24 saat içinde birbirimize aşık olduk.
Çok heyecanlı bir 24 saat olsa gerek, nasıl geçti?
E.K.: 10 yıl kadar Türkiye’ye gelmemiştim. Bir geldim ki arkadaşlarımla siyasi ve toplumsal fikirlerimiz uyuşmuyor. Halamın evine gidince benim gibi düşünen birini buldum. Kafaca çok uyuştuk. Bir de Yalçın çok müşfik bir insan, kahvemi yapıyor, getiriyor. Hemen aşık oldum. Y.C.: Karşılıklı tabii.
Yalçın Bey siz Elçin Hanım’ı görünce ne hissettiniz?
Y.C.: İnkar edemem, Elçin’in fiziki güzelliği de etkiledi beni. E.K.: Gençtik tabii. Y.C.: Hala gençsin sevgilim. Yaşam tarzı, ilişki anlayışı ve kafa yapısı olarak anlaşacağımızı hissettim. Hepsi birleşip Elçin’e gönül akıtmama neden oldu. Telefondan ziyade karşılıklı mektuplaşmaya başladık.
Evlilik teklifini de mektupla mı yaptınız?
E.K.: Evlilik teklifi telefonda oldu. Çünkü Almanya’ya dönmüştüm. Y.C.: Yüreğim ağzımdaydı, çok şükür kabul etti.
Biriniz Almanya’da biriniz Ankara’da nasıl ve nerede evlendiniz?
E.K.: İstanbul’da evlendik, sonra Yalçın Hacettepe Üniversitesi'ne döndü, ben Almanya’ya. Yaz için bir araya geldik. Y.C.: Ayda bir Elçin geliyordu. 3-4 gün görüşüyorduk. Uzunca beraberliğimiz ilk defa Gürçamlar Köyü’ne tatile geldiğimizde oldu.
Neden tatil için Gürçamlar Köyü’nü seçtiniz?
E.K.: Almanya’da bana Hasır Kamp diye broşür geldi, gayet hesaplıydı, manzara müthişti. O kadar beğendik ki emekliliğimizi burada geçirmek istedik.
Gürçamlar’da balayı yapmışsınız.
E.K.: Balayımızın olduğu yere aşık olduk. Yalnız birbirimize değil, buraya da aşık olduk. Burada Altındiş Mehmet diye bir dolmuşçu var. Köydeki tek emlakçıyı getirdi dolaştık, kendi arazisini aldık. Biz yokken evi yaptırdı. Y.C.: 1995 ağustosunda tatil için gelmiştik. 1996 ağustosta evimiz hazırdı, içine yerleştik. Bir süre yaz tatillerini böyle geçirdik. 2001’e kadar ayda bir görüştük ve yazları köye geldik.
Zor olmuyor muydu, birbirinizi özlemiyor muydunuz?
E.K.: Evet ama insan her şeye alışıyor. Ayda sadece 3-4 gün birlikte oluyorduk.
Doğayla iç içe yaşamak aslında herkesin hayalidir ama kimse cesaret edemez, siz bunu nasıl başardınız?
E.K.: Ben hayatımda değişiklik getiren adımları çok sık attım. Hayata karşı hep cesur oldum.



Başka bir hayat mümkün. Bana dayatılanı yaşamak istemiyorum...

24 yorum:

  1. Cesur olabilmek isterdim.Eskiden cesurdum ama sonra yaşlandık:)
    Kaşdaki hayatını merak ediyorum yazacak mısın?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazıda bahsi geçen Elçin Hanım 63 yaşındaymış. O nedenler örenk alıyorum. Ne kadar da güzel bir kadın dikkat ettiniz mi?

      Kaş'taki hayatımla ilgili ne öğrenmek isterdiniz? Henüz ekip dikmeye, hayvan yetiştirmeye filan başlamadım :)

      Sil
  2. sen bi de ben çok tembeliz böyle bir hayatı yaşamak için bence.belkide yanılıyorumdur MEFER

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) Bilemiyorum. Ama hayatımın bir döneminde denemek istiyorum, sevdiğim işleri yaparken tembel davranmam.

      Sil
  3. Merhaba; blogunuzu vakit buldukça takip ederim; çok güzel, tebrik ederim...Geçekten de çok biliyorsunuz...:) Bu haberi okuduğumda - kısmen de olsa- ne kadar da şanslı olduğumu anladım... Çünkü ben bi dağ köyünde yaşıyorum doğa ve hayvanlarla içiçe... Eşim Samsun'un bi köyünde öğretmen 8 senedir. İlk kez geldiğimde buraya - zaten 10 günlük evliyken geldim- " Allah'ım böyle köyler de mi varmış?...Ben burada nasıl yaşarım, açlıktan ölür de, ölümüzü bile bulamazlar." diye düşünüp hüngür hüngür ağlardım... Ama şimdi yani çoktandır alıştım... Bahçe yapmaya başladım; organik sebze ve meyve yetiştiriyorum hayvan gübresiyle... 7 sene önce diktiğimiz fidanlar meyve veriyor... Eşim arıcılık yapıyor, doğal ötesi bal yiyoruz... Süt, yoğurt, tereyağı zaten en halisinden... Biri 5 yaşında, diğeri 15 aylık iki oğlum var... Çok şükür hastane, doktor yüzü görmüş değiller... Hava güzelse akşama kadar toprak, taş, çamur ağaç parçası ne varsa oynuyorlar... Neyse, lafı ziyadesiyle uzattım, kusura bakmayın... Neden bu kadar ayrıntıya girdim ben de bilmiyorum...
    Saygılar, sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar şanslınız gerçekten. Çocuklarınız sizden de şanslı üstelik :) Hikayenizi daha çok yerde anlatın bence, kıskanacak o kadar çok insan vardır ki...

      Ben de ekip dikmeye hevesliyim ama etrafımda yol gösterecek kimse yok. Ben de kör kör iş yapmaktan hoşlanmam. Ön çalışma yapmam gerekiyor.

      Keşke siz de bir blog açıp neler yaşadığınızı, neler öğrendiğinizi paylaşsanız... Nasıl makbule geçer bilemezsiniz...

      Sil
    2. Sevgili çok bilmiş, annem ve babam 60 yaşından sonra ani bir kararla Gelibolu boğzının yanından arsa aldılar ve kendilerine ev yaptılar. Oldukça da büyük bir araziyi kendi dikimlerine ayırdılar. 3 yıldı, agaçlarının meyvelerini, bahçelerinin sebzelerini yiyorlar.

      İkisi de hayatlarında bu işle uğraşmış insanlar değildi, ama çevreden tanıdıklardan sora öğrene yaptılar. Şimdi İstanbul'da 3 ay bile kalmıyorlar.

      Demem o ki, sizin gibi kafasına koyduğunu yapan bir insan bunu da yapar. Ama mesela bana göre değil, bilmiyorum veya ben kısa süreler için gittiğimden oluyor ama günde 2-3 saatlik işi oluyor bahçenin. Belki de biraz daha yaşlanmak lazım.

      Bilemedim.

      Sil
    3. Gerçekten mi? Günde 2-3 saat uğraşmak yeterli geliyor mu? 2-3 saatimi neye vermiyorum ki? Nette vakit geçireceğime bahçemle uğraşırım. Bak, iyice heveslendiriyorsunuz beni, çelmeyin aklımı :)

      Sil
  4. yaklasik 2 yil icinde boyle bir hayati yasamaya hazirlaniyoruz biz de simdiden cok heyecanlandim :) gecen yaz kisa bir denemem oldu ve basarili gecti ama cocuklarla nasil olacak diye dusundugumuzden onlara en azindan yuruyup dertlerini anlatacak aysa gelsin diye bekleyip can havliyle kendimizi doganin kollarina birakacagiz :) darisi tum isteyenlerin basina insallah

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sizin tecrübeleri öğrenmek için ben de heyecanla bekliyor olacağım. O zaman da blogunda yazarsın umarım...

      Sil
  5. aksam yemeginde bu mevzuyu konustuk simdi yazini okudum, supersin.
    blogunu severek takip ediyor ve saygiyla egiliyorum...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Estağfurullah.

      Ama Elçin Hanım süper, değil mi? :)

      Sil
  6. Her geçen gün biraz daha anlıyorum şanslı olduğumu. Köyler çocuk büyütmek için birebir yerler... Doğal beslenme, doğal ortamda oyun oynama... Yağmuru, çamuru, toprağı, karı, taşı birebir yaşayarak öğreniyorlar. Dalından yazın çilek, kiraz toplayıp, yıkamaya bile gerek duymadan yiyorlar. Güzün elma,armut, ayva, ceviz topluyorlar.
    Ben bi türlü vakit bulup yapamadım şu blogu ama blog takip etmeyi çok severim.Okurum, beğenirim, benim gibi düşünen ne çok insan varmış diye sevinirim, arada yorum bırakırım ama işte... Eşimin caferkara67.blogspot.com adında bi blogu var. Çok sık güncellemese de arada yazıyor.
    Ekip dikme işinde sizinle bilgilerimi paylaşabilirim. Gerçekten çok güzel bir duygu...
    Saygılar, sevgiler...
    Cemile KARA SAMSUN

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sizin cevabınızın altına yazılacaktı. Yanlışlık oldu, afedersiniz...C.KARA

      Sil
    2. Off of of, Cafer Hocam ne yapmış öyle? Onlar nasıl resimler? Geliyorum misafir olarak. Bayramda Ünye'deyim. Ne kadar sürer sizin köy Ünye'den arabayla? :)

      Sil
    3. Sevgili çok bilmiş hanım, bu mesaja ne kadar sevindim anlatamam. Şimdi haritaya baktım, Ünye şurası sayılır. Samsun Yakakent arası 80km., yaklaşık 1 saat sürüyor. Ünye Samsun arası da tahminen o kadardır.Yakakent ile köyümüzün arası da 1 saat. Yani toplamda 3 saat sürebilir... Biz de bayram tatili çok kısa olduğundan buradayız zaten. Beklerim...
      Resimler de görünen çok az kısmı, gerçekten de burası çok güzel bi yer... Görünce daha çok beğeneceksiniz...

      Sil
  7. daha şimdiden bu hayalleri kuruyorum, ne güzel, ne tatlı kadın içim açıldı :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok güzel kadın değil mi? Belli ki ciddi acılar çekmiş ömrü boyunca ama nasıl da mütevazı...

      Sil
  8. Benim de kaçıp gidesim var kendimi dağa bayıra vurasım var ama olmuyor ben o kadar cesur değilim demek ki :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kaçıp gitmeden da farklı bir hayat kurmak mümkün ve üstelik öylesi için daha da cesur olmak gerekiyor .

      Bu arada, hazır kendi ayağınızla gelmişken söylemek istedim: Eski profil resminizi çok beğeniyordum. O resim, yazılarınızla daha çok uyuşuyordu sanki? Şahsım adına ilk bu resminizi görmüş olsaydım önyargılı yaklaşabilirdim yazdıklarınıza. Gerçi belki benim cinsliğimdendir...

      Sil
  9. Sevgili Çokbilmiş
    Hatırlar mısınız bilmem... Bu yaz Selçuk'ta tanışmıştık ( blog sayesinde). Oğullarımızı tankştırdık lakin benimki mızmızlanmıştı. Şimdi uyuturken su çiçeği ile ilgili birşeyler araştırırken yüksek ateş yazınızla karşılaştım. Diğer yazılar da cezbetti. Geçen hafta Aydın'dan Atça'ya taşındık ve bize sakin hayat o kadar iyi geldi ki... Eren doğdu doğalı ilk defa bu kadar dinlenmiş hissediyorum. Oğluma da öğretmenlik yaptığım köydeki eski bir velime baktırıyor. Çok çabuk uyum sağladı herşeye ve gece uykuları bile düzene girdi. Şimdi eşimle ufak bir arazi almayı ve sebze meyve yetiştirmeyi planlıyoruz. Bu hayat değişikliği için cesaret bulmam da senin de katkın olduğunu düşünüyorum. O instagramdaki tohum çimlendirme fotoğrafların beni bile cezbeder oldu. Yani kısacası tüm bu katkıların için çok teşekkürler. Fırsat bulmuşken uzun bir yorum yazabildim. :)

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Bu gadget'ta bir hata oluştu

Instagram

Instagram

Twitt'le

Bu gadget'ta bir hata oluştu

Translate

E-posta Yoluyla Takip Etmek İçin:

İstatistiklerim


View My Stats